ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ;

Σκεφτομαι οτι ηρθε η ωρα να παω να ψηφισω και ακομη δεν εχω καταληξει. Δε θα μπω σε κλισε του τυπου ''κανενα πολιτικο κομμα δεν με εκφραζει'', γιατι κατα πρωτο, λιγοι απο αυτους που το λενε εχουν αποκρυσταλλωμενη αποψη και ξερουν τι θελουν σχετικα με ολα τα θεματα τα οποια πραγματευεται μια κυβερνηση, και κατα δευτερο, και βασικοτερο, ελαχιστοι απο αυτους θα μπορουσαν να φτιαξουν μονοι τους αυτο που οραματιζονται, αν οραματιζονται κατι...

Οντας ρεαλιστες δηλαδη, κοιταμε τι εχει το μενου των σημερινων εκλογων, και αποφασιζουμε (οσοι μπορουμε τελικα). Και με μια γρηγορα αναδρομη θα δουμε οτι, λες και νομοτελειακα, γινεται στον τοπο μας αυτο που επρεπε να γινει... Και εξηγουμαι. Μετα απο τον εμφυλιο επικρατησε η συντηρητικη πλευρα του νομισματος η οποια τρωγοντας τα ψωμια της -για πολλα χρονια- επρεπε να ακυρωθει απο τους ψηφοφορους. Τοτε ηταν ηλιου φαεινοτερη η αναγκη αλλαγης, με τα θετικα συνεπακολουθα και τη σχετικη αναδιανομη της πιτας, την οποια κι εκανε ο Παπανδρεου. Περασαν ομως παλι αρκετα χρονια και μαζι με την αναδιανομη εγιναν και λαθη (ασυδοσια, σπαταλη, χαλαροτητα) και χρειαζοταν ο τοπος εναν καλο ''εργατη'' των οικονομικων που θα συμμαζευε την κατασταση. Ηρθε ο Σημιτης. Παραλληλα ομως με την διεκπεραιωση της αποστολης του τελευταιου, εγινε περισσοτερο απο ποτε εμφανης ο αλαζονικος χαρακτηρας της κεντρωας παραταξης και απαιτειτο ξανα αλλαγη. Η αλλαγη ηρθε με τον Καραμανλη ο οποιος πηρε τα ηνια. Δεν εγινε και τιποτα συνταρακτικο ομολογουμενως. Ειτε προς το καλυτερο, ειτε προς το χειροτερο. Και φτασαμε στο σημερα και αυθορμητα γενναται η κρισιμη ερωτηση: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Αποδοκιμασια των ''μεγαλων''; Προσπαθεια αποφυγης τους ενος απο τους δυο; Αδιαφορια;

Εγω προσωπικα δεν εχω απαντησει ακομη...