Η ΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ

Δε θά 'χανα ούτε στιγμή,
από τη μέρα εκείνη,
ζούσα κοιτάζοντας εκεί,
ανέπνεα με την ελπίδα ότι θα γίνει.

Κρυφτήκανε τα σύννεφα,
έφεξε από νωρίς,
έστρεψες και μ' αγκάλιασες,
το νιώθω είπες, ότι μπορείς.

ΠΕΡΙ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ

Η αισθητικη ειναι μια παρεξηγημενη εννοια. Και η εν λογω παρεξηγηση απτεται του γεγονοτος οτι απο καποιους λογιζεται ως θεμελιωδης και απο αλλους ως δευτερευουσας σημασιας. Συνηθως, οταν υπαρχει μεγαλη διασταση αποψεων, η αληθεια βρισκεται καπου στη μεση, ωστοσο ειμαι της γνωμης οτι σε αυτη την περιπτωση η πλαστιγγα γερνει προς τη μερια οπου η αισθητικη θεωρειται σημαινουσα.
Και αυτο γιατι μπορει να καθορισει τον τροπο με τον οποιο συμπεριφερομαστε, χαιρεταμε, τρωμε, διακοσμουμε, ντυνομαστε, χορευουμε, μιλαμε.
Ο χωρος στον οποιο ζουμε, το σπιτι μας, αν ειναι διακοσμημενος με καλαισθησια, μας δημιουργει ευφορια, διαθεση να περνάμε χρονο μεσα σ' αυτο. Ακομα και η παραμικρη λεπτομερεια μπορει να κανει τη διαφορα. Δοκιμασα να κρεμασω δυο καδρα διαγωνιως, και ηταν πολυ ωραιοτερο απο οτι οταν ηταν διπλα διπλα.
Ο τροπος με τον οποιο θα χαιρετησουμε καποιον, και ακομη περισσοτερο πως του μιλαμε, μπορει να βαρυνει στη σταση του απεναντι μας, στη διαθεση που εχει να συζητησει μαζι μας, ακομη ακομη και στο πως θα μας χαρακτηρισει. Ειτε μιλαμε για συντροφο, ειτε για συναδελφο, ειτε για φιλο. Οποιος εκφραζεται με ευγενεια γινεται σεβαστος ακομη κι αν εχει αδικο ή υπερβαλει, τη στιγμή που οποιος ειναι ακομψος στις εκφρασεις του, βγαινει χαμενος ακομα κι αν εχει πολλα να πει...
Το πως θα επιλεξεις να ντυθεις σε μια συγκερκιμενη περισταση μπορει να καθορισει τη σταση των αλλων απεναντι σου. Η καλαισθησια που μπορει να αποπνεεται -και αυτο δε σημαινει κατ' αναγκη ακριβά ή φημισμενα ρουχα, αλλα ρουχα που ''δενουν'' με την προσωπικοτηγτα σου- προδιαθετει την/τον απεναντι θετικα και σε αντιμετωπιζει με ''αλλο'' ματι. Προϊδεαζει για πνευματικη ισορροπια και ωριμοτητα.
Υπαρχουν πολλα παραδειγματα που μπορουν να πεισουν και τον πιο δυσπιστο, οτι η αισθητικη ειναι μια παραμετρος που καθε αλλο παρα δευτερευουσα σημασια εχει. Ισα ισα μπορει να κανει τη διαφορα. Οφειλουμε να την καλλιεργουμε και να την προαγουμε. Με τον τροπο που την αντιλαμβανεται ο καθενας. Δεν υπαρχουν κανονες αισθητικης αλλωστε. Δε θελει κοπο, θελει τροπο. Ας βαλουμε λιγη φαντασια και το αποτελεσμα θα μας δικαιωσει...

ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

Καθημερινά βρισκόμαστε μπροστα σε αποφασεις, μικρες ή μεγαλες, να εχουμε το διλημμα να προτιμησουμε κατι απο κατι αλλο... Ποια ειναι τα κριτηρια που πρεπει να λαμβανονται υποψη σε μια αποφαση; Πρεπει να αποφασιζουμε γρηγορα στηριζομενοι στο ενστικτο μας ή να ''ζυγιζουμε'' τα πραγματα οσο περισσοτερο γινεται; Θεωρω εκ πρωτης οψεως οτι δεν υπαρχει αντικειμενικη αληθεια, που να ειναι αποδεκτη απο ολους. Και αυτο γιατι καθενας εχει το δικο του τροπο αποκρισης στα δεδομενα, και κυριως, το δικο του χρονο ενεργοποιησης.
Δεν ειναι λιγοι αυτοι που ανακαλυπτουν οτι ανεξαρτητα απο το χρονο που ειχαν διαθεσιμο, για να παρουν μια αποφαση, τελικα το εκαναν την υστατη ωρα. Ενδειξη αναβλητικοτητας και αναποφασιστηκοτητας. Ειμαι της αποψης οτι αυτοι πρεπει να λαμβανουν τις αποφασεις τους ενστικτωδως -και προκυπτει απο την εις ατοπον απαγωγην- διοτι και ο χρονος που ειχαν τελικα διαθεσιμο δεν αξιοποιηθηκε. Και σε ενα δευτερολεπτο να ειχαν λαβει δραση δηλαδη, θα εκαναν οτι εκαναν και στο τελος του διαθεσιμου χρονου. Στην ουσια εχασαν χρονο και τιποτα αλλο! Και το να παρεις μια αποφαση αμεσα, ΚΑΘΟΛΟΥ δε σημαινει οτι ειναι λαθεμενη. Αν ωστοσο οντως ηταν ατυχης, την επομενη αποφαση πρεπει να το σκεφτεις πολυ.
Υπαρχουν βεβαια κι αυτοι που αξιοποιουν το διαθεσιμο διαστημα, για να σταθμισουν οντως τα δεδομενα, και αποφασιζουν μετα απο ''δουλεμενη'' σκεψη. Αυτοι βρισκονται μπροστα σε πιο ξεκαθαρο λογικο διαγραμμα. Αν παρατηρησουν οτι οι περισσοτερες αποφασεις που παιρνουν ειναι σωστες, δεν εχουν παρα να συνεχισουν την ιδια τακτικη. Αν παλι δουν οτι συνηθως πεφτουν εξω, καλο θα ηταν να γινουν πιο αντανακλαστικοι και ενστικτωδεις.
Το σιγουρο ειναι οτι ολοι, μα ολοι, εχουμε δικαιωμα στο λαθος. Οσο μεγαλο κι αν ειναι αυτο. Ολα διορθωνονται. Και οφειλουμε να το βλεπουμε στα ματια και να αντιδρουμε αναλογως. Απο την αλλη ομως αποτελει υποχρεωση μας να ξερουμε ποιο μοτιβο ληψης αποφασεων μας ταιριαζει, για να το εφαρμοζουμε στην πραξη. Ειναι καλυτερα να μετανιωσεις για κατι που εκανες, παρα για κατι που δεν εκανες...

ΕΝΔΥΣΗ: ΒΑΣΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ,

ΜΕΣΟ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ 'Η ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ

Απο παιδια θυμομαστε οτι μια απο τις βασικες αναγκες επιβιωσης ειναι και η ενδυση. Τι ρολο εχει παιξει ομως η ενδυση στην πορεια των χρονων και περισσοτερο στις μερες μας; Αλλιως ντυνονταν οι βασιλιαδες, αλλιως οι παπαδες κι αλλιως οι μεταλλαδες! Δε γινεται να πας το πρωι στο γραφειο με φορμες! Ακομη χειροτερα, αν εχεις ραντεβου με τους φιλους για μπυρες κι εμφανιστεις με γραβατα, θα σου πετανε ντοματες! Ποιος ομως ειναι αυτος που καθοριζει τον τροπο που θα ντυνομαστε; Ποιος υποστηριζει οτι τα ρουχα ειναι ο καθρεφτης του ατομου; Γιατι αν δεχτουμε οτι οντως ειναι, τοτε θα καταληξουμε στο τραγικο συμπερασμα οτι ολοι ειμαστε ΙΔΙΟΙ καθρεφτες!!! Αν παρατηρησουμε μια παρεα -κυριως νεαρων- να περπατα στο δρομο θα δουμε οτι φορανε πανομοιοτυπα ρουχα. Αν λοιπον η ενδυση ειναι τροπος εκφρασης της ψυχης μας τοτε ολοι εχουμε την ιδια ψυχη! Οποτε δεν ειναι. Αντιθετα δειχνει να ειναι ενας συμβιβασμος, ενας τροπος για να γινουμε αποδεκτοι απο τον κοινωνικο μας περιγυρο. Κατι που ειναι εμφυτη αναγκη της υπαρξης μας. Επισης αποτελει μεσο διαφοροποιησης των κοινωνικων ομαδων -και οχι του καθενος ατομικα-, ενας τροπος να γινονται διακριτες οι διαφορετικοτητες μεταξυ νεων, γερων, πλουσιων, φτωχων, ροκαδων, σκυλαδων, αθλητων, ψαγμενων, αδιαφορων, ενναλακτικων κλπ. Το χειροτερο απο ολα ειναι οτι η μεγαλη πλειοψηφια απο εμας ντυνεται σε καταστηματα που ΟΜΟΙΑ τους υπαρχουν σε ολο τον κοσμο. Τα περισσοτερα, δυτικοφερμενα, εχουν επιβαλει το νομο τους στην παγκοσμια αγορα, εχουν κανει να φαινεται ιδιος ο Ελληνας με τον Πορτογαλο, ο Σουηδος με τον Ιαπωνα, ο Αμερικανος με τον Αυστραλο. Παγκοσμιοποιηση και στην ενδυση λοιπον...

ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΗΣ

Δεν ειναι λιγες οι φορες που νιωθουμε οτι κατι δεν παει καλα, επειδη κατι μας λειπει. Αυτο το αισθημα κενου συνηθως προκαλει εντονη επιθυμια γι αυτο που νομιζουμε οτι δεν εχουμε, υπερεκτιμηση αυτου, που τις περισσοτερρες φορες δεν του αξιζει, και ''εικονικη'' εξαρτηση σε βαθμο που δημιουργειται η αισθηση οτι δε μπορει να γινει τιποτα στον κοσμο χωρις αυτο. Βαδιζοντας δηλαδη σε μυθοποιηση ενος ανθρωπου, ενος συναισθηματος, μιας ουσιας, μιας συνηθειας, κινδυνευουμε να χασουμε την ισορροπια και αυτοελεγχο μας, με συνεπεια να διολισθαινουμε σε λανθασμενες κινησεις οι οποιες σε βαθος χρονου αποδεικνυονται ασκοπες και ατυχεις. Σε αυτες τις περιπτωσεις αυτο που μενει τελικα ειναι μια απογοητευση απο τον εαυτο μας και τις επιλογες που καναμε και τελικα μια κριση αυτεκτιμησης-αυτοσεβασμου που οδηγει σε αντιθετα απο τα επιθυμητα αποτελεσματα. Για να γινει σωστη διαχειριση αυτων των κρισεων επιβαλλεται να αφηνουμε τους συναισθηματισμους παντελως εκτος παιχνιδιου. Οι επιλογες μας πρεπει να γινονται με λογικα επιχειρηματα, απαλλαγμενα απο φορτισεις του θυμικου και με κινητηριο δυναμη την εγκεφαλικη ισορροπια. Οποιαδηποτε αποφαση λαμβανεται εν θερμω εχει μηδαμινες πιθανοτητες να ειναι η ορθη. Μπορουμε να διακρινουνε τις σωστες διαστασεις των πραγματων βλεποντας τα απο αποσταση και χωρις ιχνος ψυχικης φορτισης και προκαταλειψης. Η διαχειριση των δυσκολων καταστασεων επιβαλει απραξια τη στιγμη της κρισης και σωφροσυνη τη στιγμη που κοπαζει η θυελλα...