ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ;

Ειπα να γραψω καποιες σκεψεις σχετικα με το καπνισμα και τους καπνιστες. Ειναι ενα θεμα που το βλεπουμε καθημερινα μπροστα μας και μας απασχολει σχεδον ολους, ειτε αμεσα ειτε εμμεσα.

Να ξεκινησω λεγοντας οτι δεν ειμαι καπνιστης. Μπορω να πω οτι το απεχθανομαι κιολας. Χώρια που το βρισκω παραλογο. Ωστοσο εχω συναναστραφει με ανθρωπους που καπνιζαν (-ουν) και λιγο πολυ σχηματισα αποψη. Καταρχας πρεπει να τονισουμε οτι ειναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ δυσκολο να κοψει καποιος το καπνισμα. Και για να ειμαι ειλικρινης, ειμαι σχεδον πεπεισμενος οτι κι εγω, εαν ημουν καπνιστης, δε θα μπορουσα να το κοψω. Για να λεμε τα πραγματα με το ονομα τους πρεπει να παραδεχτουμε οτι πολυ δυσκολα σταματαμε οποιαδηποτε ΣΥΝΗΘΕΙΑ , ποσο μαλλον αυτη που συμβαινει καμια εικοσαρια φορες τη μερα. Ειναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ δυσκολο.

Απο την αλλη ομως μου φαινεται τουλαχιστον ρατσιστικο να δημιουργουνται σε δημοσια κτιρια -ακομη και σε ιδιωτικα- καπνιστηρια ΧΕΙΡΙΣΤΗΣ μορφης και αισθητικης. Περισσοτερο σου δημιουργουν την αισθηση οτι εγιναν για να ''τιμωρησουν'' τους καπνιστες παρα να προστατευσουν τους παθητικους καπνιστες που βρισκονται διπλα τους.
Κανενας δεν εχει το δικαιωμα να υποτιμα τη νοημοσυνη-προσωπικοτητα του καπνιστη. Ισα ισα ο τελευταιος χρειαζεται στηριξη και βοηθεια για να γλιτωσει απο αυτο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ;

Σκεφτομαι οτι ηρθε η ωρα να παω να ψηφισω και ακομη δεν εχω καταληξει. Δε θα μπω σε κλισε του τυπου ''κανενα πολιτικο κομμα δεν με εκφραζει'', γιατι κατα πρωτο, λιγοι απο αυτους που το λενε εχουν αποκρυσταλλωμενη αποψη και ξερουν τι θελουν σχετικα με ολα τα θεματα τα οποια πραγματευεται μια κυβερνηση, και κατα δευτερο, και βασικοτερο, ελαχιστοι απο αυτους θα μπορουσαν να φτιαξουν μονοι τους αυτο που οραματιζονται, αν οραματιζονται κατι...

Οντας ρεαλιστες δηλαδη, κοιταμε τι εχει το μενου των σημερινων εκλογων, και αποφασιζουμε (οσοι μπορουμε τελικα). Και με μια γρηγορα αναδρομη θα δουμε οτι, λες και νομοτελειακα, γινεται στον τοπο μας αυτο που επρεπε να γινει... Και εξηγουμαι. Μετα απο τον εμφυλιο επικρατησε η συντηρητικη πλευρα του νομισματος η οποια τρωγοντας τα ψωμια της -για πολλα χρονια- επρεπε να ακυρωθει απο τους ψηφοφορους. Τοτε ηταν ηλιου φαεινοτερη η αναγκη αλλαγης, με τα θετικα συνεπακολουθα και τη σχετικη αναδιανομη της πιτας, την οποια κι εκανε ο Παπανδρεου. Περασαν ομως παλι αρκετα χρονια και μαζι με την αναδιανομη εγιναν και λαθη (ασυδοσια, σπαταλη, χαλαροτητα) και χρειαζοταν ο τοπος εναν καλο ''εργατη'' των οικονομικων που θα συμμαζευε την κατασταση. Ηρθε ο Σημιτης. Παραλληλα ομως με την διεκπεραιωση της αποστολης του τελευταιου, εγινε περισσοτερο απο ποτε εμφανης ο αλαζονικος χαρακτηρας της κεντρωας παραταξης και απαιτειτο ξανα αλλαγη. Η αλλαγη ηρθε με τον Καραμανλη ο οποιος πηρε τα ηνια. Δεν εγινε και τιποτα συνταρακτικο ομολογουμενως. Ειτε προς το καλυτερο, ειτε προς το χειροτερο. Και φτασαμε στο σημερα και αυθορμητα γενναται η κρισιμη ερωτηση: ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ;

Αποδοκιμασια των ''μεγαλων''; Προσπαθεια αποφυγης τους ενος απο τους δυο; Αδιαφορια;

Εγω προσωπικα δεν εχω απαντησει ακομη...