ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΗΣ

Δεν ειναι λιγες οι φορες που νιωθουμε οτι κατι δεν παει καλα, επειδη κατι μας λειπει. Αυτο το αισθημα κενου συνηθως προκαλει εντονη επιθυμια γι αυτο που νομιζουμε οτι δεν εχουμε, υπερεκτιμηση αυτου, που τις περισσοτερρες φορες δεν του αξιζει, και ''εικονικη'' εξαρτηση σε βαθμο που δημιουργειται η αισθηση οτι δε μπορει να γινει τιποτα στον κοσμο χωρις αυτο. Βαδιζοντας δηλαδη σε μυθοποιηση ενος ανθρωπου, ενος συναισθηματος, μιας ουσιας, μιας συνηθειας, κινδυνευουμε να χασουμε την ισορροπια και αυτοελεγχο μας, με συνεπεια να διολισθαινουμε σε λανθασμενες κινησεις οι οποιες σε βαθος χρονου αποδεικνυονται ασκοπες και ατυχεις. Σε αυτες τις περιπτωσεις αυτο που μενει τελικα ειναι μια απογοητευση απο τον εαυτο μας και τις επιλογες που καναμε και τελικα μια κριση αυτεκτιμησης-αυτοσεβασμου που οδηγει σε αντιθετα απο τα επιθυμητα αποτελεσματα. Για να γινει σωστη διαχειριση αυτων των κρισεων επιβαλλεται να αφηνουμε τους συναισθηματισμους παντελως εκτος παιχνιδιου. Οι επιλογες μας πρεπει να γινονται με λογικα επιχειρηματα, απαλλαγμενα απο φορτισεις του θυμικου και με κινητηριο δυναμη την εγκεφαλικη ισορροπια. Οποιαδηποτε αποφαση λαμβανεται εν θερμω εχει μηδαμινες πιθανοτητες να ειναι η ορθη. Μπορουμε να διακρινουνε τις σωστες διαστασεις των πραγματων βλεποντας τα απο αποσταση και χωρις ιχνος ψυχικης φορτισης και προκαταλειψης. Η διαχειριση των δυσκολων καταστασεων επιβαλει απραξια τη στιγμη της κρισης και σωφροσυνη τη στιγμη που κοπαζει η θυελλα...